Sentimentality of…   … Small Anecdotes_Alket

Sentimentality…

    … Small Anecdotes

3 – 17 maj/May, 2017

The fog and uncertainty, the weaknesses andidentity backlashes that pierce also the everyday life,seem to be able to paralyzeall conscience, all energy, and all human rebounds, giving the impression that perhapsthe overwhelming dilemmas and questions of these two decades, answers will neverhave…

No answers. Nothing else but, just some sparks of truth, of those who put in motion the artistic microclimate,giving the signals of deaf beginnings of the end of cycles, of epochs, of living experiences, ofworlds. Of those that generate this dynamic of freedom in all romantic oeuvre in History –deciphering beyond gregarious sequences of nature and society phenomenon’s – and giving italways a new dimension that exceeds the sensitive, the palpable and the ideal.

The paradox ofthe bifront and ambiguousness, biased and the chiaroscuro, then becomes a consoler comfort,which thickens the paint and the plastic research, delivering it from the same stroke of ideological banality and that of the only entertainment of the senses.

In a world that doubts too much, and maybe without knowing why,what leads with an irresistible dash, toward the course of this plastic and ethical push, rather than “the postmodern condition”, is the irresistible human necessity –that humana indigentia that tends to be nourished by the artistic intuition and which does not avoid the traces of History.

Of a similar echo is also the approach of this exhibition, which strives to speak, to tell about a kind of strange Sentimentality of Small Anecdotes.

Alket Frashëri

;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;

Sentimentalizëm…

… Anekdotash të Vogla

Mjegulla dhe paqartësia, dobësia dhe topitja identitare që ndryjnë edhe të përditshmen, duket sikur mund të ndrydhin ndërkohë çdo ndërgjegje, çdo energji jehonash njerëzore, aq sa të bëhet se ndoshta, dilemat dhe pyetjet kapluese të këtyre dy dekadave, s’do të marrin kurrë përgjigje…

Asgjë më shumë pra dhe asnjë përgjigje. Vetëm disa shkëndija të vërtete që përndezin mikroklimën artistike duke dhënë sinjalet e filimit të shurdhët të fundit të cikleve, të epokave, të përjetimeve, të botëve. Shkëndija që gjenerojnë atë dinamikë lirie e cila, përtej vargonjëve kolektivë të fenomeneve të natyrës dhe të shoqërisë, identifikohet me tërësinë e veprës romantike në Histori, duke i dhënë kësaj të fundit një dimension gjithmonë të ri që tejkalon përvojën thjesht dhe vetëm shqisore, të shqueshme dhe ideale.

Paradoksi i Janusit dhe ambiguitetit, i oblikes dhe dritë-hijes, bëhet prej këtej një komfort ngushëllues që ngjesh shtresëzimet e kërkimit plastik dhe përmbajtësor dhe i çliron ato nga banaliteti ideologjik, si edhe nga çdo gjë tjetër që ka të bëjë me zbavitjen e shqisave.

Në një botë që dyshon, pa e ditur edhe aq përsenë, ajo që tërheq me një vrull të papërmbajtshëm drejt kahut të kësaj shtyse plastike dhe etike, më shumë sesa “gjëndja postmoderne”, është domosdoshmëria njerëzore e parezistueshme – humanaindigentia që priret të ushqehet prej intuitës artistike e që s’mundet të shpërfillë sakaq, gjurmët e Historië.

E një fryme të ngjashme, është edhe përqasja e kësaj ekspozite, e cila rreket të flasë, të tregojë, për një Sentimentalizëm të çuditshëm anekdotash të vogla.  

Alket Frashëri

   

   

   

   

   

   

   

   

 

 

 

 

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *