Landscapes with out horizon_Shpëtim Kërçova

Landscapes with out horizon

10 – 20 November, 2015

Landscapes are a genre of painting which can be very quickly perceived and one which makes us travel to places as seen through the eyes of artist. Specifically, the latter is the traveler, and we are simple by standers who attach our own experience to him. Landscapes are not to be simply contemplated. They can, and do, illustrate the history of certain places which we would hardly ever choose to visit.

Shpëtim Kërçova’s painting series is a narrowly focused journey in terms of space but so spread out in time that the shadows of the objects and subjects guide us through different seasons. The selection of landscape art does not send the author (as it would be traditionally assumed) on a journey in search of far-off places because he has chosen to explore, for more than 2 years,a green urban micro-space ​​very close to his daily life.

Kërçova’s paintings convey a sense of claustrophobia which generally characterizes our public spaces. We cohabitate with fabricated urban landscapes, constructed by man in order to create “green scenery” amongst buildings, and we see how quickly the vegetation thrives by creating a life of its own.

Initially considering the grass as a fixed “set” which periodically fills up with people, objects and events, the author tries to reproduce the information on the other side of the window by “compressing” within the canvas such details as time of day and by using different lights.

The given space never loses its dimension within these paintings. Even when not necessarily emphasized, its details show up somewhere in a corner of the composition. Its light illustrates its character, restricted and isolated,whereas the subject illustrates its potential of producing chaos and becoming grotesque. The significant amount of time which the author has dedicated to this series has made it develop significantly in terms of substance. Kërçova has recently added images of his reflections to the given space, thus starting an entirely new conversation.

The dynamic graphical nature and color intensity of each composition is what ties all the paintings of different formats in the series. They faithfully reflect the landscape which appears to the author from different viewpoints, like “Among the vegetation” or “Children try to escape.” They finally earn a sort of balance between their objects and subjects as in “Landscape with unfinished people” and “Something went wrong”.

They are stripped of details in order to tell a story like in “The couple”, and they make room for “foreign” subjects like in “Untitled” which, rather than the landscape on the other side of the window,shows the abstract landscape from the mind of the author.

Over this urban micro-space, so close to his daily reality, Kërçova has piled on many layers which simultaneously cover and reveal it. In addition to the sense of density which underpins these paintings, the “Landscapes with no horizon” author also paints time.

Alketa Kurrizo, 2015

;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;

Peizazhe pa horizont.

Peizazhi është një gjini e pikturës të cilin e përceptojmë shpejt dhe në përmjet tij shtegtojmë nëpër vende perms syve të artistit. Pikërisht ky I fundit është udhëtari, ne jemi vetëm soditës që I bashkëngjisim atij eksperincën tonë.

Peizazhet nuk janë vetëm për tu soditur ato mund  të tregojnë edhe histori për vende të cilat vështirë se do të kishim zgjedhur ti vizitonim.

Cikli I pikturave të Shpëtim Kërçovës është një rrugëtim kënd-ngushtë në hapësirë por I shtrirë në kohë aq sa hijet e objekteve e subjekteve na udhëheqin nëpër stinë të ndryshme. Zgjedhja për t’u marrë me peizazhin nuk e çon autorin (si tradicionalisht do të kuptohej) në kërkim të tij sepse ai ka zgjedhur të hulumtojë për më shumë se 2 vite një mikrohapësirë urbane të gjelbëruar shumë pranë përditshmërisë së tij.

Pikturat e Kërçovës na përcjellin ndjenjën e klaustrofobise që karakterizon hapësirat tona publike. Ne bashkjetojmë me sajesa peizazhesh urbane të ndërtuara nga njerëzit  për të qënë”skenografi të gjelbra ”mes ndërtesave dhe shohim sa shpejt bimësia në to harliset duke krijuar një jetë të sajën. Duke u marrë fillimisht me gjelbërimin si një“skenografi” fikse e cila kohë pas kohe mbushet me njerëz, objekte dhe ngjarje, autori rreket të riprodhojë informacinin përtej dritares duke “ngjeshur”në telajo detaje në kohë dhe nën dritë të ndryshme.

Hapësira e dhënë nuk e humb as njëherë dimensionin e saj në këto piktura. Edhe kur nuk shquhen, detajet e saj reflektohen diku në një kënd të kompozimit. Drita na tregon për karakterin e saj, të ngushtë, të izoluar ndërsa subjektet për potencialin e saj për të prodhuar kaose për tu bërë groteske.

Koha e gjatë me tëcilën autori është marrë me këtë cikël I ka dhënë atij një zhvillim përmbajtësor. Kërçova zgjedh së fundmi ti shtojë kësaj hapësire të dhënë imazhe të reflektimeve të veta duke nisur me të një bashkëbisedim të ri.

Dinamika grafike e kompozimeve dhe intensiteti I ngjyrave I mbajnë lidhur të gjitha pikturat në formate të ndryshme të ciklit. Ato referojnë me besnikëri peizazhin të cilit autori I qaset nga kënd pamje të ndryshme si tek “Midis bimësisë” ose “Fëmijët mundohen t’ia mbathin”. Fitojnë një lloj baraz-peshe mes objkteve dhe subjekteve si tek, “Peizazh me njerëz të pa mbaruar” dhe ”Dicka shkoi keq”. Zbrazen nga detajet për të treguar një histori si tek “Cifti”, dhe u bëjnë vend subjekteve “të huaja ” si tek “Pa titull”, e cila më shumë se peizazhi  përtej dritar s është një peizazh abstract I mendjes së autorit.

Mbi këtë mikrohapësirë urbane shumë pranë përditshmërisë së tij Kërçova ka hedhur shumë shtresa që njëkohësisht e mbulojnë dhe e zbulojnë atë. Përtej ndjenjës së dendësisë që mbështjell këto piktura, në “Peizazhe pa horizont” autori pikturon kohën.

Alketa Kurrizo, 2015

 

 

 

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *