White_Maksut Vezgishi and Matilda Odobashi

“White”, the collaboration of Vezgishi and Odobashi in Zeta Gallery

7 – 21 shtator/ September, 2016

 “White”, the title of the exhibitionrefers to Kazimir Malevichand perhaps not incidentally, the exhibition falls on the 100th anniversary of his work entitled “White on white” (1916-1918).

An exhibition by Maksut Vezgishi and Matilda Odobashi.

An exhibition reflective of Suprematism on the 100th anniversary of its inception brings together the two artists in Zeta Gallery.

“White”, the title of the exhibition refers to Kazimir Malevich and, perhaps not incidentally, the exhibition falls on the 100th anniversary of his work entitled “White on white” (1916-1918). A lesser known work than his “Black Square” (1913-1915), “White on White” is a crucial workof the foundations of modern abstract art. The work also represents a radical attempt to detach painting fromreflecting or representing reality so as to discover the relationships between pure shapes and colors.“ In this particular context, one can freely claim that the white present in the shared exhibition of Vezgishi and Odobashi nobly aims at expressing an homageas well as re-reflecting and concretizing the mysticism of the Suprematist white. Certainly, this idea is not an untrodden path in contemporary art. Usually, these attempts uncover the truth that the most radical direction of the path leads nowhere. The exploration of abstract shapes, inherent to painting itself, in this case, and not a representation or semblance of another, firstly diagnosed in Malevich’s minimalist Suprematism but also in the other fathers of Modernism (Kandinsky, Klee, etc.) reflect a sublime spirituality. Yet,instances of research have met with the impossibility of a substantial expansion of the concept. Undoubtedly, this kind of painting allows for the trial and testing of a wide spectrum of shapes and basic colors (as in “red on red,” “blue on blue,” blue on white,” etc.) but risking the occurrence of a mechanical extension which causes the artist’s loss of aura and self-respect as an innovative and original creator,”claimsShkëlzenMaliqi in his curatorial statement on the exhibition. However, the exhibition by Vezgishiand Odobashidoes not represent a return to the ideas which sought painting’s pure autonomy but rather takes this work and movement as, first and foremost, a nostalgic starting pint.

InVezgishi’s case, this idea becomes clearer as, from the two cycles of works in this exhibition, one is composed of ready-mades similar to Malevich’s squares while the other faintly recalls Malevich’s famous exhibition “The Last Futurist Exhibition of Paintings 0.10” (Petrograd December 1915 – January1916). In the latter case, Vezgishi intensively paints the white nearly covering, completely, the initial sketch patterns. This white-masking or whitewashing represents a sad act ambiguously referring to either memory or forgetting. Regardless of which, in both versions, the viewer is undoubtedly confronted with the image of entropy.

In Obodashi, another kind of energy is sensed, a more optimistic one. She explores basic pictorial elements, color (a narrow spectrum – an entire cycle is in black-and-white), lines and shapes, all of which are represented as a moving reality within the images (20×15 cm formats), as well as their placement one after the other, in a row, suggesting infinity, a lack of limit. Obodashi is drawn towards movement and animation (as in animus) of the created images, all of which form a serpentine kaleidoscope. This vivid proliferation of shapes makes the Suprematist idea of pure aestheticism earthier and more graspable.

Shkëlzen Maliqi

;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;

“Bardh”, bashkimi i Vezgishit dhe Odobashit në Zeta Galeri

Titulli i ekspozitës, “Bardh”, i referohet Kazimir Maleviqit dhe mbase jo rastësisht përkon me njëqindëvjetorin e veprës së tij “Bardh në bardh” (1916-1918).

Ekspozita e Maksut Vezgishit dhe Matilda Odobashit.

Ekspozita reflektuese e suprematizmit në njëqindëvjetorin e shpikjes i bën bashkë dy artistët në Zeta Galeri.

Titulli i ekspozitës, “Bardh”, i referohet Kazimir Maleviqit dhe mbase jo rastësisht përkon me njëqindëvjetorin e veprës së tij “Bardh në bardh” (1916-1918). Më pak e njohur se vepra “Katror i zi” (1913-1915), “Bardh në bardh” është njëra nga veprat kyçe që zë vend në themelet e artit abstrakt modern, dhe është pjesë e kërkimeve më radikale për shkëputjen e pikturës nga pasqyrimi ose reprezentimi i realitetit me qëllim të zbulimit të raporteve të trajtave dhe ngjyrave puro pamore.

“Në këtë kontekst, mund të thuhet lirisht se e bardha në ekspozitën e përbashkët të Maksut Vezgishit dhe Matilda Odobashit, është një synim fisnik për të shprehur homazh dhe rireflektuar dhe përtokësuar mistikën e të bardhës suprematiste. Kuptohet, ky nuk është shteg i pashkelur në artin modern dhe bashkëkohor. Zakonisht, në këto përpjekje zbulohet se drejtimi më radikal i shtegut edhe nuk ka zgjatim. Eksplorimi i formave abstrakte që do të ishin inherente për pikturën, që janë vetja e saj dhe jo gjasim apo hije e diçkaje tjetër, e diagnostifikuar së pari në minimalizmin suprematist të Maleviçit, por edhe te bardët e tjerë të Modernëes (Kandinski, Kle etj.), kanë rrezatuar spiritualitetin sublim, por në instancat hulumtuese janë ndeshu me pamundësinë e zgjërimit substancial të konceptit. Kuptohet, me atë kihet mundësia e sprovimeve të një spektri të gjërë formash dhe ngjyrash bazike (si “kuq në kuq”, “blu në blu”, “blu në bardhë” etj.etj,) por duke u ballafaquar me rrezikun e një zgjatimi mekanik, që artistit ia humb aurën dhe alibinë e vetërespektit të krijuesit novator dhe origjinal” thuhet në konceptin kuratorial të ekspozitës, shkruar nga Shkëlzen Maliqi.

Sidoqoftë, kjo ekspozitë e Vezgishit dhe Odobashit nuk është gjithaq kthim tek idetë që kërkonin autonomi të plotë për artin, por përjetohet më parë si një pikënisje mbase nostalgjike.

Te Vezgishi kjo vërehet më qartë sepse në dy ciklet e punëve në këtë ekspozitë, njëri përbëhet nga ready made të sojt të katrorëve të Maleviqit, kurse tjetri ta lë shijen e një reminishencë fragmentare të ekspozitës së famshme të Maleviqit “The Last Futurist Exhibition of Paintings 0.10” (Petrograd dhjetori 1915 – janari 1916), por që Vezgishi e paraqet me një velo stërpikjeje dhe ngjyrosjeje intesive me të bardhën ku mezi dallohen imazhet skicuoze të motivit. Ky maskim në të badhën është një procedim trishtues për të cilin nuk mund të jesh i sigurtë a i referohet kujtesës, apo harresës, por në të dyja variantet, gjithësesi ndeshesh me vizionin e entropisë.

Ndërkaq tek Odobashi vërehet më shumë energjia hulumtuese të një drejtimi tjetër, më optimist. Ajo eksploron elementet bazike pikturale, ngjyrën (një spektër të ngusht sosh, madje një cikël është bardh e zi), si dhe vijat dhe format, duke i prezentuar si një serialitet lëvizës si brenda imazheve që krijon(formatet 20 x 15 cm), ashtu edhe në vendosjen e tyre njëra pas tjetrës, si një friz i pandërprerë, që sugjeron mundësinë se mund të mos ketë as fund. Odobashin e fascinon lëvizja dhe animimi (shpirtëzimi) i tërësishëm i imazheve që krijon, që të ndërlidhura përbëjnë një lloj kalaidoskopi gjarpëror. Kjo begati gjallëruese e formave e bën më të përtokshme dhe të rrokshme idenë e puro estetizmit suprematist.

Shkëlzen Maliqi

   

   

   

   

   

   

   

 

 

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *